reisverslag Renata de Simone
Air Namibia is de nationale luchtvaartmaatschappij van Namibië. Zij vliegen ons deze reis in vanaf Frankfurt (Londen is ook mogelijk) naar de hoofdstad Windhoek. Het traject vanaf Nederland naar Frankfurt kan per vliegtuig (KLM) worden gevlogen of per ICE trein vanaf Amsterdam, Utrecht (reistijd 3 uur) of Arnhem worden gemaakt. Vanaf Frankfurt is de vluchtduur 10 uur en vanwege de nachtvlucht (vertrek is om 22.30 uur) kom je redelijk uitgerust aan in Namibië waarna het avontuur kan beginnen.
Woensdag 3 december
s' Middags staat een bezoek aan het Penduka Women's Project op het programma. Penduka is een ontwikkelingsorganisatie opgezet door Nederlanders voor achtergestelde of gehandicapte Namibiaanse vrouwen. Zij verkopen er handgemaakte tafellinnen, sieraden, schalen, kleding etc.
Hierna rijden we per bus langs Katutura een buitenwijk van Windhoek dat rond 1960 als township werd toegewezen aan de zwarte bevolking. Tegenwoordig is Katutura het levendige deel van de hoofdstad met diverse markten.
's Avonds eten we met z'n allen bij Joe's Beerhouse. Het bekendste Beerhouse op het Afrikaanse continent en typisch Namibiaans. De weekenden zijn hier erg druk en een waar paradijs voor de vleesliefhebbers. Op het menu staat onder andere gemsbok, krokodil, zebra, giraffe, koedoe etc.
Bezochte accommodaties:
Kalahari Sands Hotel & Casino ligt in het centrum van Windhoek boven een winkelcentrum en tegenover Zoo Park. Een net hotel al kunnen de kamers en de gangen ook wel een update gebruiken.
Olive Grove Guest House is bij uitstek het juiste startpunt om Namibië te gaan verkennen. Zeker voor individuele reizigers een pareltje, kleinschalig en elegant.
Donderdag 4 december
Na een vroeg ontbijt worden we naar het hoofdkantoor van Private Safaris gebracht. Deze tak is onderdeel van Kuoni Destination Management. Er zitten daar zeer enthousiaste en hardwerkende mensen op kantoor om onze klanten een onvergetelijke vakantie te bezorgen. Private Safaris is in het bezit van 2 Landrovers (4x4) welke wij de komende anderhalve week mogen gebruiken naast de andere 3 KEA campers.
Let op!
In Namibië wordt links gereden en als je 4x4 gaat rijden, zorg dan dat je bij reservering een introductiecursus boekt. Deze kun je vooraf via African Holidays boeken bij Be Local. Tijdens deze cursus leer je meer over het 4x4 rijden op verschillende Namibiaanse wegen (het overgrootte deel van de wegen is namelijk niet geasfalteerd), hoe verwissel ik een band en mocht het echt ernstig worden... hoe overleef ik in de middle of nowhere.
Via dezelfde organisatie is het ook mogelijk om een GPS Navigatie systeem en satelliet telefoon te huren. Tourism Radio is een geweldige uitvinding en is je eigen lokale reisgids. Dit systeem kun je tijdens je reis inhuren. Via een speciale zender op de radio en GPS bepaalt men waar je rijdt en krijg je over dat gebied allerlei interessante informatie, uiteraard in het Engels. Lunch wordt ‘geserveerd' op het Be Local terrein. Johnny de Mol is hier pas ook nog geweest voor opnames. Een geweldig uitzicht en ook het toilet mag je hier niet missen.
Later dan gepland gaan we met 14 dames en 5 Fourwheeldrives op pad. Het avontuur kan beginnen. Vandaag hebben we ca 190 km (rijtijd zonder stops is ca 3 uur) voor de boeg naar het Intu Afrika Game Reserve in de Kalahari. De Kalahari is geen echte woestijn omdat het daarvoor teveel regent. Het is een zogenaamd fossiele woestijn welke voornamelijk gekenmerkt wordt door ‘goud' gras en klein rode zandduinen.
De lodge waar we verblijven organiseert behalve de bekende ochtend gamedrives ook bush dinners. Hierbij ga je laat in de middag op gamedrive waarna je doorrijdt naar het mooiste plekje om daar onder het genot van champagne en een heerlijk diner te genieten van de zonsondergang.
Vrijdag 5 december
Na een korte nacht lukt het niet om helemaal om fris aan de dag te beginnen. Als we willen gaan douchen blijkt er geen water te zijn. Ook dat is Namibië. Provisorisch wassen we ons met de kleine flesjes kostbaar drinkwater en gebruiken we vochtige doekjes. Dan is het tijd voor een vroege gamedrive. En niet zonder succes. Giraffen, leeuwen, struisvogels, koedoes, gemsbok etc. We hebben het allemaal met de camera vastgelegd. Een camera met grote zoom is soms echt noodzakelijk. Tijdens de game-drive brengen we ook nog een bezoek aan Suricate Kalahari Tented lodge.
Hierna is het tijd om verder te rijden. We gaan richting Mariental en Maltahohes. We rijden met 14 dames zelf. Geen gids, geen chauffeur. Het is noodzakelijk om goede afspraken te maken. Zo zorg je dat je altijd ruim voldoende afstand houdt. We hebben het dan niet over 50 meter. Door de stofwolken en lange remweg en het soms slechte wegdek is een halve kilometer of meer geen overbodige luxe. Verder houdt je te allen tijde de auto achter je in de gaten. Is de auto achter je uit het zicht, ook nadat je al langzamer bent gaan rijden, dan stop je totdat je weer contact hebt. Bij elk tankstation vul je je tank, ook al is deze nog halfvol. Je bent zo snel als de langzaamste auto. Houdt hier rekening mee of laat geen mensen achter het stuur die eigenlijk niet durven. Hierdoor raak je achter op je tijdschema en voor het donker bij de lodge zijn is een must.
Dus voor zonsondergang komen wij aan bij Namib Desert Lodge. De ligging is echt geweldig. De trucks worden bevoorraad met hapjes en drankjes en we gaan op weg om een geweldige zonsondergang mee te maken.Hierna volgt een heerlijk diner en dan is het alweer tijd om het bed in te duiken.
Zaterdag 6 december
We gaan op weg naar een van de hoogtepunten van deze reis (alhoewel ik moet zeggen dat de hele reis een hoogtepunt is geweest) de bekende Sossusvlei. Sossusvlei ligt in het Namib-Naukluft National Park. Een enorme kleipan die omgeven wordt door reusachtige duinen (de hoogste van de woestijn). Het is mogelijk om de zonsopgang vanaf de duinen mee te maken. Echter dit kan alleen als men verblijft in het Sossus Dune Lodge. Voor alle andere reizigers gaat het park pas open met zonsopgang (en sluit ook weer met zonsondergang). Zorg dus dat je begin of eind van de dag in Sossusvlei bent want dan heb je het mooiste licht en schaduwen en maak je prachtige foto's. Per persoon betaal je een entreefee van ca. 80 N$ en 20 N$ per auto. Op 45 km van de ingang van Sossusvlei ligt de bekende Dune 45. De meest gefotografeerde duin ter wereld.
Met een gewone auto kun je tot op 4 km van de vlei (Afrikaans voor vallei) komen. Met een 4x4, zoals wij, mag je de laatste 4 km zelf rijden in plaats van gereden te worden. We zijn enthousiast en rijden door. Niet voor lang. We komen hartstikke vast te zitten in het mulle zand, onze banden zijn te hard en we komen er alleen met hulp nog uit, maar we zijn wel trots dat we er uiteindelijk komen. Vanaf dit punt kunt je wandelen naar Sossusvlei zelf of de Hidden vlei of Dead vlei. Wij doen o.a. laatstgenoemde aan. Neem genoeg drinkwater mee, zonnebrand en een petje. Lokale temperatuur 54 graden in de zon en 35 graden in de schaduw. Dead vlei ligt achter 3 duinen verscholen maar als we er dan eindelijk zijn, blijken we helemaal alleen in de pan te zijn. Geweldig dat je op zo'n bijzondere bestemming niet met drommen andere toeristen in de rij staat.
Na deze enerverende ochtend is het tijd om te heerlijk te lunchen. Dit doen we in het Sossus Dune Lodge. Het lijkt op de hotels zoals we die op de Malediven kennen. In plaats van in het water staan de huisjes in het zand.
Hierna rijden we via een korte omweg ook nog naar het Le Mirage Desert Lodge & Spa welke ongeveer 25 km ten zuiden van Sesriem ligt. Hier krijgen we behalve een rondleiding in dit beeldige hotel, onder Nederlands management, een korte nek en schouder massage aangeboden. Even een moment van rust in ons volle programma.
Vannacht overnachten we in het Desert Homestead. Het lijkt wel of we zijn beland in West-Amerika. Dit hotel ligt in omgeving waar je kunt genieten van eindeloze vergezichten. De vrijstaande ‘huisjes' zijn sfeervol ingericht in lokale stijl. Er zijn geen stopcontacten in het huisje. Accu's voor de fotocamera en telefoon kunnen in de lounge worden opgeladen.
Helaas, als om 4 uur de wekker gaat blijkt de elektriciteit uitgevallen te zijn. In het donker douchen we en met het beetje licht van onze telefoon proberen we de weg in onze kamer te vinden. Dan blijkt onze mobiele telefoon, die het merendeel van de reis geen of weinig bereik heeft toch nog van pas te komen. Dit betekent wel dat we midden in de woestijn kunnen genieten van een prachtige sterrenhemel.
Zondag 7 december
We gaan vroeg op pad richting Sollitaire. Hier maken we een stop om o.a. water, frisdank en wat lekker in te slaan. In elke reisgids staat Café van der Lee beschreven. Het enige café dat wereldberoemde appeltaart in de woestijn maakt. Onze reisgenoot Judith trakteert ons hierop nadat zij het de eerste dagen zonder bagage heeft moeten stellen. We laten ons de appeltaart welgevallen en voor de zekerheid vullen we onze benzinetank. Een liter benzine kost hier nog geen € 0,80.
We passeren de Namib Naukluft Pass en de Kuiseb Pass. Wat een mooie omgeving, toch nog maar even een fotostop maken. We rijden door richting Walvis Bay. Mocht je onderweg nog tijd over hebben dan kan er een bezoek gebracht worden aan o.a. Moon Valley. Let wel op dat je hier vooraf in Sesriem een permit voor dient te kopen. Uren onderweg en dan uit het niets... 15 Australische mannen zonder benzine. Je zou zeggen dat ze gewend zijn aan de outback en de lange afstanden. Ongeschreven wet. Als je kunt help je elkaar.
Uiteindelijk komen we aan in Walvis Bay, gelegen aan de kust. De temperatuur ligt hier ongeveer 10 graden lager als waar we vanmorgen zijn vertrokken. Dat is even wennen. Aangezien we (uiteraard) achter liggen op schema laten we Walvis Bay al snel achter ons en gaan richting Swakopmund. Traditionele Duitse architectuur vindt je hier overal terug, net als de heerlijke duitse taarten en broodjes. Hier overnachten we de komende nacht. Helaas zijn we opgedeeld in 2 groepen en slapen we in andere hotels: The Stiltz & Cornerstone Guest House. Laatstgenoemde is een charmant guesthouse dat wordt gerund door een gastvrije Namibiaanse familie. Ze wonen zelf achter het guesthouse en zorgen dat het aan niets ontbreekt.
's Avonds hebben we twee uur vrije tijd voordat we voor het diner worden verwacht. Eindelijk is heerlijk ontspannen en lekker tutten. We gaan te voet naar The Tug Seafood restaurant. Dit restaurant staat bekend als een van de beste visrestaurants in Namibie. Heerlijk garnalen, kreeft etc voor een fractie van de prijs die je in Nederland betaald. Hetzelfde geldt voor de wijn.
Maandag 8 december
Langs de kustweg gaan we vanuit Swakopmund richting Henties Bay. Langs de weg vindt je hier overal zoutkristallen die worden verkocht. En-route maken we nog een stop bij Cape Cross, waar de eerste Europeanen voet aan wal zette in 1486. Een twee meter hoog kruis herinnerde lange tijd nog aan deze mijlpaal. In 1893 is het kruis echter naar Duitsland verscheept. Inmiddels heeft Cape Cross een andere attractie. En dat zijn de zeehonden. Geen honderden maar duizenden. Uiteraard betalen we ook hier entree voordat we verder mogen. We komen precies in het seizoen dat er jonkies zijn geboren. De stank is bijna ondraaglijk zeker in combinatie met het zien van de mannetjes die zomaar over de jonkies heen denderen.
Na een tijdje staan we bij de ingang van de zogenaamde Skeleton Coast. Ook hier dient een entree fee te worden betaald van 90 ND per persoon en 20 ND per auto. Uiteraard duurt dit ook weer een tijdje. Namen van bestuurders, kentekens etc dienen te worden genoteerd. Ondertussen geeft ons dit de kans om in contact te komen met het gezin dat hier woont. We hebben deze reis al veel afwisselende landschappen gezien alleen de lokale bevolking in dit uitgestrekte land zijn we maar mondjesmaat tegengekomen. De Skeleton Coast is een zout weg. Wanneer het heeft geregend is het verraderlijk om hier te rijden, de weg kan dan spekglad zijn. Hier vind je scheepswrakken, diamanten en zout. En dan als we weer een eind op weg zijn gebeurd er iets wat we niet meer hadden verwacht maar waar we vooraf gelukkig wel instructies over hebben gehad. Onze landrover krijgt een klapband. Even bekomen en zo staan we met 14 dames in de middle of nowhere een band te verwisselen. De tijdsdruk is hoog want heel snel komt er een onweersbui onze kant op. Wow wat een kick. In no-time zijn we weer onderweg en hebben we ook deze hindernis weer goed genomen. Als we even later in de auto zitten duurt het niet lang meer of het komt met bakken uit de hemel.
We vervolgen onze weg naar Palmwag. Inmiddels zitten we midden in het zogenaamde Damaraland. Onze overnachting is in Palmwag Lodge. Hier gaat het dan eindelijk gebeuren. We gaan kamperen in onze eigen tent op het dak. We hebben er allemaal heel veel zin in maar helaas zijn de weergoden ons niet goed gezind. In de regen worden we naar onze plek gewezen. We hebben wel een eigen gebouwtje met douche en toilet. Tussen de druppels door zetten we onze tenten op. Wat een hilariteit. Daarna beginnen we met de voorbereidingen voor de ‘braai' of zoals wij zeggen de BBQ. Helaas blijft de regen vallen maar we hebben het ontzettend naar onze zin. We vinden het nu al jammer dat het maar voor 1 nacht is. S'Nachts alleen bij hoge nood eruit. Je roomie wakker maken en lawaai maken en goed met je zaklantaarn schijnen. En dan hard rennen naar het toilet. Een paar dagen geleden stonden hier nog olifanten om de kampeertenten...
Dinsdag 9 december
Na een goede nachtrust moeten we onze tent alweer opbergen. Dit kost helaas veel meer tijd en moeite dan het opzetten. Als je kampeert zou ik dan ook minimaal 2 nachten blijven om niet continu overal op- en af te moeten bouwen. Voordat we echt op weg gaan tanken we eerst nog. Helaas gaat het hier mis. Een van onze 4WD ramt een andere auto van onze groep. We moeten 1 auto achterlaten omdat het onverantwoord is om hiermee verder te rijden. Er gaat echter kostbare tijd verloren en we besluiten daarom het reisschema iets aan te passen.
We laten Twyfelfontein links liggen. Twyfelfontein staat op de monumentenlijst van Unesco en bestaat uit diverse bezienswaardigheden in de regio Damaraland.
We maken wel een stop bij het ‘Versteende Woud'. Jammer genoeg een attractie zonder wauw-factor.
Ongeveer 280 miljoen jaar geleden zijn door een buiten de oevers getreden rivier boomstammen hier terechtgekomen. Waarna deze versteend zijn. Hier kom je ook de bekende Welwitschia mirabilis plant tegen. Deze plant bestaat uit 2 bladeren maar door de scheuren lijken het allemaal aparte bladeren.
We rijden door naar Etosha National Park. Helaas ook hier door het vroeg begonnen regenseizoen veel minder wild te spotten. Entree voor Etosha NP bedraagt 90 ND per persoon en 20 ND per auto. Het Etosha National Park dankt zijn naam aan de Etosha Pan(een grote zoutvlakte), de ‘grote witte plaats van droog water' die de eindbestemming is van stroompjes uit het afwateringsgebied in Zuid-Angola.
Dit park ligt in het noorden van Namibië en beslaat een oppervlakte van ongeveer 22.000 vierkante kilometer (de afstand oost-west is maximaal 300 km, noord-zuid 100 km). Het is niet alleen een van de grootste maar tevens een van de belangrijkste wildparken van zuidelijk Afrika. De zoutvlakte is ongeveer 5.000 km2 groot en men denkt dat dit vroeger een meer is geweest dat later is ingedroogd. De helft van het park is toegankelijk voor bezoekers en dit is het gedeelte rond het zoutmeer. De rest is alleen toegankelijk voor groepen onder leiding van een gids. In het park zijn veel dieren aanwezig en ze zijn in de droge tijd relatief gemakkelijk te vinden; dit in tegenstelling tot het alom bekende Krugerpark in Zuid Afrika. In de droge tijd zoeken de dieren de drinkplaatsen op. Deze zijn deels van natuurlijke oorsprong en deels zijn ze aangelegd. Doordat het park flink in afmeting is afgenomen kunnen de dieren niet meer mee doen aan de grote trek naar water tijdens het droge seizoen. Om te voorkomen dat veel wild van de dorst om zou komen zijn er enkele drinkplaatsen gemaakt. Natuurlijke en niet natuurlijke drinkplaatsen zijn overgens niet van elkaar te onderscheiden.
Alleen het oostelijke deel van het park is makkelijk toegankelijk voor toeristen. Dit gedeelte van het park is voornamelijk vlak, met een begroeiing die varieert van bijna niets tot dichte bossen met bomen tot ongeveer vier meter hoog. Zeker in de periode tussen juni en september is het erg droog en ziet de begroeiing er erg karig uit. In het park zijn drie rustkampen met overnachtingsmogelijkheden (alledrie eigendom van de NWR Namibian Wildlife Resorts), restaurants, winkeltjes, benzinepompen etc. Reizigers zijn verplicht om voor zonsondergang de poorten van zo'n kamp binnen te rijden, waarna die poorten tot zonsopgang de volgende dag worden gesloten.
Omdat het park zo groot is, heb je hier ook grote kans dat je dieren kunt observeren zonder andere toeristen te zien. Alleen bij de waterplaatsen waar de dieren drinken is het vaak wat drukker, maar absoluut niet storend. Er is een grote verscheidenheid aan dieren: neushoorns, olifanten, giraffes, zebra's, gnoe's, springbokken, kudu's, jakhalzen, cheetahs, leeuwen, wrattenzwijnen, enz. Aan de rand van de rustkampen ligt net buiten de omheining een waterpoel die 's nachts wordt verlicht. Het is een bijzondere ervaring om na zonsondergang een uurtje bij die waterpoel door te brengen. Er gebeurt altijd wel iets: links loopt een grote olifant weg die net heeft gedronken en rechts komt alweer een dorstige neushoorn het toneel op!
Overigens, in Etosha moet je ook een andere gebeurtenis goed plannen. Toiletten zijn zeer schaars en even de auto uit om je behoefte te doen wordt sterk afgeraden. Je weet tenslotte nooit welke dieren in de buurt zijn! Met de toegestane snelheid van 20 km per uur (veel sneller is ook niet mogelijk) en een grote kans dat er weer een olifant midden op de weg staat, kan het makkelijk langer dan een uur duren voordat je een toilet in zicht krijgt. Overigens moet je je van de sanitaire faciliteiten buiten de rustkampen niet teveel voorstellen. Vaak zijn het niet meer dan twee toiletgebouwtjes zonder stromend water op een terreintje met een omheining om de dieren op afstand te houden.
Woensdag 10 december
We gaan op weg naar ons volgende overnachtingsadres. Hoe kaal en dor het landschap in het zuiden was, zo groen is het hier in het noorden. In de verte zien we niets anders dan fikse regen en onweersbuien. Via een wegblokkering (ik reed zelf en ze wilde mijn rijbewijs zien). Op aanraden van de reisorganisatie voor vertrek nog een internationaal rijbewijs gehaald. Ik denk niet dat ze ooit een buitenlands rijbewijs hadden gezien. Ze begonnen een beetje moeilijk te doen, maar dat kunnen wij ook. Toen ze doorhadden dat we niets wilden betalen mochten we doorrijden.
Het laatste stukje naar Ohange Lodge (op eigen terrein) was weer een waar avontuur. De weg naar de top was stijl, modderig en overstekend wild lag op de loer. Hier hebben we s' avonds heerlijk gegeten. Er stond o.a. giraffe en zebra op het menu. Errug lekker.
Donderdag 11 december
Door de vele regen die is gevallen was het niet verstandig om vanochtend vroeg op game-drive te gaan. We hebben besloten om wel vroeg op te staan zodat we op tijd op onze volgende bestemming zouden aankomen. Die volgende bestemming is Okonjima.
Okonjima is de thuisbasis van de AFRICAT foundation. Haar pionierswerk op het gebied van het redden en uitzetten van grote katachtige heeft de stichting sinds 1997 diverse internationale ecologische prijzen opgeleverd. Een of twee overnachtingen in een van de buitengewoon comfortabele logdes zijn een ideale onderbreking. Hier kun je kennismaken met de gedomisticeerde luipaarden, gevangengenomen leeuwen en rehabiliterende cheeta's. Een rondleiding door de kliniek en het informatiecentrum geeft meer inzicht in de werkwijze. Meer dan 80% van de cheeta's en luipaarden zijn uiteindelijk weer teruggezet in de vrije natuur. Een bezoek aan de foundation kan alleen in combinatie met een verblijf van minimaal 1 nacht. Okonjima Lodge is in een woord geweldig. Helemaal een met de natuur qua inrichting en kleur. Neem zeker een kijkje op bovenstaande site voor een foto-impressie van de verschillende lodges. Wij hebben gebruik mogen maken van de villa en al de daarbij behorende privilegs. Angelina Jolie en Bradd Pitt hebben hier een tweetal jaar geleden voor een aantal maanden in verbleven. Need I say more.
De privé-kok heeft ons een heerlijk diner voorgeschoteld waarna we hebben genoten van de lodges, elkaars ervaringen van de afgelopen week, en heerlijke drankjes. Dit maakte dan weer goed dan onze groep geen luipaarden heeft gezien. We zijn actief op zoek geweest en waren heel dicht bij....De volgende ochtend gaan we wederom proberen om luipaarden te spotten. De cheeta's zitten in een afgesloten terrein (per cheeta's moet men minimaal 1 hectare grond hebben)
Vrijdag 12 december
Na een heerlijke brunch, wederom in de villa, rijden we naar Windhoek, waar anderhalve week geleden ons avontuur begon. Het lijkt of we hier al een eeuwigheid zijn. Maar ook deze reis komt tot een eind. Maar voordat we in Windhoek aankomen maken we nog een stop in Okahandja. Deze plaats staat bekend om de markten voor houtsnijwerk. Echt alles is hier te koop. Dus vooruit ook wij nemen een houtsnij souvenier mee als herinnering.
Voor de Herero stam is Okandja een belangrijke historische ‘stad'.
Dan ontkomen we er niet aan en rijden Windhoek binnen. De laatste nacht verblijven we allemaal in hetzelfde hotel, te weten het Kalahari Sands. Het afscheidsdiner is in een typisch Namibiaans restaurant waar, net als in Argentinie, het vlees vanaf grote spiezen wordt geserveerd. Hierna nog een afscheidsdrankje in Joe's Beerhouse en dan op naar huis om onze koffers te pakken.
Zaterdag 13 december
We ontbijten in één van de cafetaria's onder het hotel, in het winkelcentrum. Het ontbijt kost weinig alleen je moet voldoende tijd hebben voordat het uiteindelijk ook uitgeserveerd wordt. We leveren onze auto's in en gaan richting de luchthaven. Nadat we zijn ingecheckt genieten we nog van de laatste zonnestralen. De nachtvlucht terug verloopt verder rustig.
Zondag 14 december
Als we in Frankfurt geland zijn vliegen we niet door naar Nederland maar pakken we de trein. De aansluitingen zijn prima en je hebt veel meer bewegingsvrijheid. Er zijn speciale treintarieven in combinatie met de aanschaf van een vliegticket. Op het tijdstip dat we pas per vliegtuig door konden vliegen staan we nu inmiddels op Utrecht centraal.
Helaas is dit het einde van een fantastische reis.
